Παρακολουθώντας παιχνίδια σαν το σημερινό πραγματικά αυτό που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Καλά τα μεγάλα λόγια στήριξης, εμψύχωσης και πίστης στην αγωνιστική ανάσταση των παικτών αλλά έτσι όπως πάμε θα ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα, ο ΑΡΗΣ θα έχει υποβιβαστεί και εμείς ακόμη θα περιμένουμε από συγκεκριμένους παίκτες να βρουν τον καλό τους εαυτό. Στην Λειβαδιά ο ΑΡΗΣ με τη βοήθεια του Ιωαννίδη μπορεί να έκανε το χαρακίρι αλλά η μεταμόρφωση της ομάδος χάρη στα νέα μεταγραφικά αποκτήματα ήταν κάτι που μας έκανε αισιόδοξους, Σήμερα ο Σ.Παπαδόπουλος αποφάσισε να μας γυρίσει πίσω και να δώσει ακόμη μια ευκαιρία σε παίκτες που όλη τη χρονιά αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις ειδικές συνθήκες του φετινού ΑΡΗ με το αποτέλεσμα όμως να είναι ακριβώς το ίδιο με όλα τα προηγούμενα παιχνίδια.
Η ομάδα μπήκε δυνατά, είχε διάθεση και έδειξε από το ξεκίνημα ότι θέλει πάση θυσία τη νίκη. Μόλις στο 4' ο Γιαννίτσης έχασε μοναδική ευκαιρία να σπρώξει την μπάλα στα δίχτυα ενώ λίγο πιο μετά ο "ακριβοδίκαιος" Κάκος έκλεισε τα ματιά στο ξεκάθαρο τράβηγμα πάνω στον Μανιά στην προσπάθεια του σκοράρει μέσα στη μεγάλη περιοχή. Όλα άρχισαν να στραβώνουν από το 25' και μετά εκεί που ο πολύ καλός Καμινιώτης τραυματίστηκε και ο Σούλης Παπαδόπουλος αποφάσισε να εμπιστευτεί τον Γ.Παπαδόπουλο. Να πούμε ότι μας έκανε έκπληξη που ο ΑΡΗΣ έχασε ξαφνικά το κέντρο και ότι ο Γ.Παπαδόπουλος πέρασε ακόμη ένα παιχνίδι απαρατήρητος; Με εξαίρεση φυσικά την φάση του Β ημιχρόνου όπου κατάφερε να ξεσηκώσει όλο τον κόσμο εναντίον του όταν με όλο το γήπεδο ανοιχτό μπροστά του, χωρίς την παραμικρή πίεση αυτός δίστασε να βγει μπροστά και αποφάσισε να γυρίσει πίσω. Μια ενέργεια που απλά δείχνει ότι ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής δεν έχει το καθαρό μυαλό ή την ψυχολογία αν προτιμάτε που χρειάζεται ο ΑΡΗΣ για να πάρει τους βαθμούς. Η φάση του γκολ της Ξάνθης είναι πάλι ένας συνδυασμός προσωπικών λαθών παικτών που όλη τη χρονιά κάνουν τα ίδια και τα ίδια. Σε πρώτο χρόνο ο Πουλίδο λανθασμένα γυρνάει την μπάλα προς τα πίσω, εκεί που ως συνήθως ο Διούδης παραμένει καρφωμένος στην γραμμή της εστίας του και δέχεται το 0-1... Ώραια λέμε για την άμυνα μας, για τα προσωπικά λάθη στα στημένα κτλ κτλ αλλά τουλάχιστον τα μισά γκολ που έχει δεχθεί ο ΑΡΗΣ φέτος είναι από φάσεις που πολύ χαλαρά ένας τερματοφύλακας με μεγαλύτερη εμπειρία που δεν τρέμει θα τις καθάριζε. Ενώ και στη συνέχει φάνηκε πόσο επηρεασμένος ήταν ο Διούδης. Αν σε αυτό το σκηνικό προσθέσουμε την είσοδο του Σουνά και του Αγγελούδη που επανέλαβαν μια από τις κλασσικές άνευρες παρουσίες τους αλλά και του Αγκάνθο που σε 2-3 φάσεις φάνηκε ξεκάθαρα ότι είναι σκιά του εαυτού το τελικό αποτέλεσμα ήρθε απολύτως φυσιολογικά.
Απελπισία είναι το συναίσθημα που επικρατεί όπου με τους βαθμούς που πετιούνται με τόσο μεγάλη ευκολία να μας κάνουν πλέον να αναζητούμε το θαύμα. Μάλιστα η απογοήτευση είναι ακόμη μεγαλύτερη μιας και από έναν άνθρωπο σαν τον Σ.Παπαδόπουλο που περιμέναμε να φέρει τα πάνω κάτω ιδίως μετά τον ερχομό των νέων μεταγραφικών αποκτημάτων βλέπουμε ξαφνικά να τρώει το ένα κόλλημα μετά το άλλο. Εκτός ο φορμαρισμένος Ηρακλής, μπέρδεμα με τον Ψυχογιό, πέρα από κάθε λογική εμπιστοσύνη σε παίκτες σαν τους Γ.Παπαδόπουλο, Σουνά, Αγγελούδη, Διούδη, Πουλίδο και Αγκάνθο. Δεν ζητάμε να κρεμαστεί κανένας παίκτης αλλά να σφυρίζουμε αδιάφορα και να λέμε μετά από κάθε παιχνίδι πάλι το έπνιξε ο Διούδης, πάλι λάθος ο Πουλίδο, πάλι αόρατος ο Παπαδόπουλος, πάλι σκιά του εαυτού του ο Αγκάνθο, πάλι λίγος ο Σουνάς, πάλι ανούσιος ο Αγγελούδης... Άλλαξε το σύστημα, βάλε κορυφή τον Μανιά, ανακάτεψε την τράπουλα μπας και βρεις κανέναν παίκτη όπως τον Ρένια ή τον Κοτσαρίδη και μαζί με τα νέα μεταγραφικά αποκτήματα παρουσίασε έναν διαφορετικό ΑΡΗ που μπορεί να σωθεί. Ο ΑΡΗΣ να σωθεί με μπροστάρηδες τους παίκτες που τον έχουν οδηγήσει από το ξεκίνημα της χρονιάς στον πάτο της βαθμολογίας είναι σχεδόν αδύνατο. Επιτέλους Σούλη πάρτο αλλιώς... γιατί η επανάληψη κουράζει...